วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่กลับมาอยู่บ้านที่กรุงเทพฯ ฉันทำงานบ้านตามที่เคยเป็น ซักผ้าด้วยเครื่อง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังขยี้ผ้า ซักตากด้วยมือล้วนๆ ฉันชอบการซักผ้าด้วยมือ ในกะละมังมากกว่าการหย่อนมันลงถัง ให้โปรแกรมซักผ้าทำงาน แต่แม่ก็จะบอกว่า เอาไว้ทำตอนเครื่องพัง หรือว่าตอนที่ฉันอยู่ที่บ้านเช่าหลังเล็กๆที่ ต่างจังหวัดแล้วกัน 
ที่บ้านในซอยเล็กๆที่ชื่อว่า เกษตรสิน ฉันจะซักผ้าในวันอังคารและวันพฤหัส จริงแล้วไม่ได้ตั้งใจกำหนดวันอะไรแบบนั้นหรอก แต่ว่ามันคือช่วงเวลาที่พอเหมาะสำหรับการออกไปนั่งซักผ้าหน้าบ้านมากที่สุด ในวันอังคารที่ไม่ค่อยมีใครสุมตัวกันสรวลเส และในวันพฤหัสก่อนการรวมตัวของพี่ป้าน้าอาทั้งหลายแถวนั้น ว่ากันตามจริง ฉันไม่ค่อยปลื้มพวกเขา เพราะพวกเขาคุยกันด้วยเดซิเบลที่สูงเกินปกติ หัวเราะรวมการกระแทกทุ้มของกลองออกศึก ฉันไม่เข้าใจว่า เขาเห็นมันเป็นอาการที่ปกติไปได้อย่างไร
ฉันไม่เคยตากผ้านอกหลังคาบ้าน มันจะถูกแขวนไว้ตามขื่อเหล็กที่มีร่องออกมานิดๆ ให้ไม้แขวนเสื้อได้เกาะกี่ยวไว้ ฉันเรียงมันตามสี เพราะฉันซักมันทีละกะละมัง ผ้าขาวซักง่ายหน่อย เพราะเป็นเนื้อผ้านิ่มๆสำหรับใส่นอน ส่วนผ้าสีมีความหยาบ ฉันไม่ค่อยได้ใส่เท่าไร
ขั้นตอนสุดท้ายของการซักผ้า คือการใส่น้ำยาปรับผ้านุ่ม .. ขั้นตอนนี้ล่ะที่ฉันรู้ว่า การซักผ้าด้วยมือ กับด้วยเครื่องแตกต่างกันมาก เพราะกลิ่นและความนุ่มของผ้านั้น การซักด้วยมือแบบน้อยชิ้น ให้ผลลัพธ์ที่มากกว่าการยัดลงถังเป็นไหนๆ
วันนี้แดดไม่ร้อน และลมไม่พัด ฉันมีแต่ความหวังว่าผ้าจะแห้ง แม้ว่าการตากกลางแจ้งที่บ้านในวันนี้จะต่างจากการตากผ้าใต้ขื่อบ้านเช่า แต่ความรู้สึกไม่ต่างกันตรงที่ว่า แดดไม่มีมี และกว่าจะแห้งคงใช้เวลานาน
อีกสองวันฉันก็กลับไปต่างจังหวัดอีกครั้ง และเป็นวันที่ฉันต้องไปซักผ้าด้วยซี

ฝึกทำสมุดทำมือ

posted on 12 May 2011 18:13 by mukmake  in studio
สมุดทำมือเล่มเล็กๆ ใช้เวลานานเพราะเป็นเล่มแรก ฉันหวังว่ามันจะออกมาดีขึ้นเรื่อยๆ ในเล่มต่อๆไปน่ะ

บทกวี 1

posted on 06 May 2011 01:24 by mukmake

ดอกไม้ของความหวัง - ดอกไม้ของความหลัง

  

ในวันที่ความหวังจวนเลือนหาย
 เธอเฝ้ามองเพียงดอกไม้ดอกนั้น
 ดอกที่เริ่มผลิแย้มรับแสงตะวัน
เธอเฝ้ารอช่วงเวลาผลิงาม
 
เธอจึงมอบลมหายใจ
แทนทดความอบอุ่นกลางดงหนาม
ในท้องทุ่งที่ไร้ความงดงาม
เธอยังได้พบความหวังเรืองรอง
 
เพราะเธอเห็นเพียงดอกไม้
ดอกเล็กเล็กที่ไร้เจ้าของ
ไม่รับรู้รอให้ใครเหลียวมอง
ในอ้อมกอดแห่งความหวังนิรันดร์
 
แล้ววันที่ความหลังจวนเลือนหาย
เธอยังมองเห็นเรื่องร้ายเหล่านั้น
เรื่องของการพลัดพรากจากกัน
เธอยืนยันสิ่งนั้นทุกโมงยาม
 
ไหนเล่าเธอลมหายใจ
กับวันใหม่ที่ไร้ความเกรงขาม
ในท้องทุ่งที่อบอวลความงดงาม
เธอรู้ถึงรอยด่างข้างใน
 
เธอจึงมองเห็นเพียงดอกไม้
ดอกเล็กเล็กเหี่ยวเฉาคลายความหอม
กับความหลังและความตรมตรอม
เพียงดอกเดียวที่เธอยอมมองเห็นมัน

edit @ 6 May 2011 01:28:07 by หมึกเมฆ